Name Gazetesi

Namegazetesi

---

Mehmet Ali Arslan, Name Gazetesi Haber Blog

---

Göbeklitepe'yi keşfeden Şavak Yıldız amca. Tarihi değiştiren adam

Göbeklitepe'yi keşfeden Şavak Yıldız amca.

Tarihi değiştiren adam.

1988 yılında, bir sabah her zaman çalıştığı tarlaya giderken, insanlık tarihi ile ilgili bir işareti alacağı aklına bile gelmemişti. Tarla, yeğeni Mahmut Yıldız’a aitti. O yıl arpa ekeceklerdi. Tarlayı sürmeye başladığında güneş yavaş yavaş büyüyordu. Üçüncü sıraya geldiği zaman, pulluğun bıçağına çarpan sert şeyin çıkardığı sesi işitti. Önce bir şey göremedi. Sonra eliyle toprağı eşelemeye başlayınca, o sert şey parmaklarına dokundu.

İki eliyle kazıp biraz derine inince, ikinci bir cisim daha göründü. Heykele benzeyen iki şeydi. Çıkardı, üzerindeki toprağı eliyle sildi. 

Bir süre oyalandı ve sonra yine tarlayı sürmeye devam etti. Hava kararmaya başlayınca, bulduğu iki heykeli alıp eve getirdi. Yeğenleri ve öteki akrabaları bir süre baktılar. Aralarından biri gidip antikacıya satmayı teklif etti. Ancak Şavak Yıldız kararlıydı.

“Yarın götürüp bunu müzeye teslim edeceğim” dedi. “Sen deli misin” dediler. “O kadar yol...”

Ertesi sabah yola çıktığında, belki de bir ödül alabileceği umudunu taşıyordu. Şanlıurfa köye 10 kilometre kadar uzaklıktaydı. Bugün için yarım saatlik yol, at arabasıyla çok uzun süre alıyordu.

Şavak Yıldız Şanlıurfa Arkeoloji Müzesi’ne girerken, biraz sonra tuhaf bir cevap alacağını aklına bile getirmemişti.

Müze müdürü Adnan Mısır, üstü başı toz içindeki köylünün elindeki iki heykeli inceledikten sonra, “Bunlar hiçbir işe yaramaz, al götür” dedi.

Şavak Yıldız bozulmuştu.

“Ben bunları ne yapayım. Alın sizde kalsın” deyip ayrıldı.

Köyüne dönerken, insanlık tarihini değiştirebilecek bir işareti Şanlıurfa Müzesine taşıdığının farkında değildi. “Dünyayı değiştiren adam” olmak ise aklından bile geçmeyecek bir şeydi.

O kapıdan çıkarken, müze müdürü masanın üzerinde duran heykellere baktı ve bir görevliye seslendi:

“Alın bunları depoya atın...”

Ağacın altından gelen ikinci işareti onlar da görmemişti.

Esrarengiz heykeller, bir Indiana Jones filmindeki gibi karanlık bir depoda, o işareti alacak kişiyi beklemeye başlamışlardı.

İşaret 6 yıl sonra, Berlin’de iki katlı bir binanın altındaki kütüphanede alınacaktı. Altı yıl sonra

Alman Arkeoloji Enstitüsü o işareti alıyor ve yola çıkıyor.

---

Mehmet Ali Arslan, Name Gazetesi Haber Blog

---

Leonardo DiCaprio: "Bana sadece güzel bir yüz olduğumu söylediler

"Bana sadece güzel bir yüz olduğumu söylediler... " ama kimse aşırı şiddet ve yoksulluk içinde büyüdüğümü bilmiyordu. » 

 😔️

Los Angeles'ta doğdum ama Hollywood'un altın tepelerinde değil. Hayır Silahların fırsatlardan daha sık olduğu bir mahalledenim. Annem sekreterdi, babam da gizli karikatüristti. Ben daha bebekken ayrıldılar. Küçük bir odada yaşıyorduk, uyuşturucu ve çeteler tarafından tahrip edilmiş bir mahallenin merkezinde. İnsanların sokakta birbirlerini ısırdığını hatırlıyorum... ve çöp kutularından artıkları toplamak için farelerle savaşıyor. 

Bazen annem bana okumayı öğretmeye çalışırken sessiz ağlardı. 💔🥀

Çocukluğumdan beri aktör olmayı hayal ettim. Ama sanat okuluna gücümüz yetmezdi. Reklamlar için seçmelere giriyordum ve reddedilmeler çok ağırdı. 

Bir gün müdür bana bağırdı:

"Bir ninja kaplumbağa adın var. 

" Asla ciddi bir aktör olamayacaksın. »

Bu sözler beni mahvetti. Ama aynı zamanda beni öfkeyle doldurdular.

Bu yüzden yalnız çalışmaya başladım. Senaryoları incelemek için aynanın karşısında prova sahneleri... 

Açlıktan ölürken bile. Bir gece annem ve kendime ekmek alabilmek için otomattan bozuk para bile çaldım. 🍞💸

Meğer ne var ne yok Doktor?. 'de küçük bir bölümmüş. Ama o zaman bile, bana bir geleceğim olmadığını söylediler. 

Sonra Gilbert Grape geldi ve sonra Titanik.

Kimsenin bilmediği şey film çekerken boğulduğumdur... yiyecek eksikliği yüzünden tansiyonum düştü. Ama dayandım. Savaşmaya devam ettim. Ve herkes benden partilerde ve abartılarda kaybolmamı beklediğinde, 

ben kendimi sinemaya adamayı seçtim... 

ve gezegene.

Kimsenin mümkün olmadığını düşünmediği 

bir şey oldum. 🌊🏆

"Hiçlikten gelmiş birini asla küçümseme. 

Bazen ihtiyacımız olan tek şey bize inanacak birisidir... 

Birisi bile olsa, kendinsin. » 💥🔥

— Leonardo DiCaprio

---

Mehmet Ali Arslan, Name Gazetesi Haber Blog

---

Üç Medeniyetin Fethede(ye)mediği Şehir: Termessos

Üç Medeniyetin Fethede(ye)mediği Şehir: Termessos

Antik çağlarda fethedilmek, çoğu şehrin kaderiydi. 

Ancak bazı şehirler vardı ki, doğanın koruyuculuğu ve halkının direnişiyle, tarih boyunca diz çökmedi. İşte o şehirlerden biri: Termessos.

Konum olarak farklı, kader olarak özel.

Termessos, Antalya’nın kuzeyinde, Güllük Dağı’nın (Solymos) sarp yamaçlarına kurulmuş, Luvi kökenli antik bir Pisidya kentidir. 

Deniz seviyesinden yaklaşık 1.000 metre yüksekte yer alır. Şehrin bu doğal konumu, ona adeta bir kartal yuvası gibi ulaşılmazlık kazandırmıştır.

İskender’in Uğrayıp Geçtiği Yenilgi

M.Ö. 333 yılında, Büyük İskender Anadolu’yu fethederken Termessos’un kapılarına geldi. 

Ancak karşılaştığı şey, yalnızca sağlam surlar değil, aynı zamanda sarp kayalıklar ve stratejik geçitlerdi.

İskender buraya saldırmadı bile. Kaynaklara göre, şehri kuşatmak yerine yolunu değiştirdi.

Tarihte bu olay şöyle özetlenir:

“İskender, Termessos’un asla zapt edilemeyeceğini anladı.”

Bu, sadece askeri değil, psikolojik bir zaferdi Termessos için.

Bağımsızlığın Simgesi Olan Şehir

Termessos, ne Persler, ne Makedonlar, ne de Roma tarafından tam anlamıyla fethedilebildi.

 • Roma döneminde “müttefik şehir” (civitas libera) statüsü verildi ama bu bir bağımlılık değil, saygının göstergesiydi.

 • Kendi yasalarını yaptı, kendi parasını bastı.

Bugün Bile Büyüleyici

Termessos, bugün Türkiye’deki en iyi korunmuş antik kentlerden biridir.

 • Tiyatrosu, uçurumun kenarında nefes kesen bir manzaraya bakar.

 • Agora, gymnasion, tapınaklar ve mezarlıklar hâlâ ayaktadır.

 • Sessizliğin ve tarihin aynı anda konuştuğu bir yerdir.

Luvi Ruhu Kayalarda Yaşıyor

Luviler, Anadolu’nun kadim halklarından biridir. 

Termessos’un da Luvi kökenli Solym halkı tarafından kurulduğu düşünülür. Onların dili unutulmuş olabilir, ama kayalara oyulmuş şehirleri, bağımsızlık aşklarını hâlâ haykırmaktadır.

---

Mehmet Ali Arslan, Name Gazetesi Haber Blog

---

PAPATYA' NIN HİKÂYESİ

PAPATYA' NIN HİKÂYESİ 

Koskoca bir bahçede harikulade çiçekler 

içinde bir papatya..

Ve papatya aşık olmuş, 

yanmış tutuşmuş 

ak sakallı bahçıvana..

Bir ümit bekliyormuş. 

Yüzlerce çiçeğin arasından..

Onunla, 

sadece onunla saatlerce ilgilensin..

Buz gibi suyunu 

sadece ona döksün istiyormuş..

Sadece ona değsin makası, 

Sadece ona gülsün dudakları..

Kıskanıyormuş bahçıvanı,

Kırmızı güllerden,

Sarı lalelerden,

Mor menekşelerden..

Zambaklardan..

Papatya, 

sadece bahçıvan için açıyormuş,

Bembeyaz yapraklarını..

Bir gün, 

Aşkı öyle büyümüş ki..

Papatya 

yapraklarını taşıyamaz olmuş..

Eğilivermiş boynu.. 

Toprağa bakıyormuş artık..

Bahçıvanın sadece sesini duyuyormuş..

Ayaklarını görüyormuş.. 

Bunada şükür diyormuş..

Yetiyormuş ona, 

bahçıvanın varlığını hissetmek..

Zaman akıp gidiyormuş..

Papatya bahçıvanın yüzünü görmeyeli çok olmuş..

Ne var sanki boynumu kaldırsa, 

bir kerecik daha görsem yüzünü diyormuş..

Ve işte bir gün..

Bahçıvan papatyaya doğru yaklaşmış.. 

İncecik bedenini ellerinin arasına almış..

Elindeki sopayı, 

köklerinin yanına toprağa sokmuş bir iple papatyanın gövdesini bağlayıvermiş sopaya.. 

Papatya 

o an daha çok sevmiş bahçıvanı.. 

Hala göremiyormuş onu, 

ama bedeni kurtulmuş..

Uzun bir müddet sonra,

Bahçıvan uğramaz olmuş bahçeye..

Gelen giden yokmuş..

Kahrından ölecekmiş papatya..

Ama işte bir sabah…

Hortumdan akan suyun sesiyle uyanmış..

Derin bir oh çekmiş..

Çılgıncasına sevdiği bahçıvan geri gelmiş..

Birden, kendisine doğru gelen iki ayak görmüş..

Bu onun delicesine sevdiği bahçıvan değilmiş..

Başka birisiymiş..

Adamın elinde bir de makas varmış..

Papatyanın kafasını kaldırmış yukarıya doğru..

Ne güzel açmışsın sen öyle demiş..

Bu gencecik, 

yakışıklı bir delikanlıymış..

Gözleri gök mavisi, 

saçları güneş sarısıymış..

Ama gövden seni taşımıyor demiş.

Elindeki makası papatyanın boynuna doğru uzatmış..

Ve bir hamlede bağını gövdesinden ayırmış..

Papatya yere düşerken hatırlamış sevdiğini..

O ak saçlı, ak sakallı, 

yaşlımı yaşlı bahçıvanı hatırlamış..

Birde o gencecik, 

yakışıklı delikanlıyı düşünmüş..

Ve o an anlamış, 

neden o yaşlı bahçıvanı sevdiğini..

O her şeye rağmen, 

papatyaya emek vermiş..

Ona hiç bir zaman güzel olduğunu söylememiş,

ama onu aslında hep sevmiş

Papatya anlamış artık..

Sevgi, emek istermiş..

Yere düştüğünde son bir kez düşünmüş sevdiğini..

Teşekkür etmiş ona içinden..

Son yaprağı da kuruduğunda, biliyormuş artık..

Gerçek sevginin, söylemeden, yaşamadan 

ve asla kavuşmadan var olabileceğini..

---

Mehmet Ali Arslan, Name Gazetesi Haber Blog

---

Yaklaşık yetmiş yaşlarında bir kadın bir giyim mağazasına girdi

Yaklaşık yetmiş yaşlarında bir kadın bir giyim mağazasına girdi.

Saçları dağınıktı, kıyafetleri eskimiş, sandaletleri yorgundu.

Elinde buruşmuş bir plastik poşet vardı.

Ve yüzünde… yorgun bir ifade.

Kadın daha kapıdan girer girmez, iki satış görevlisi onu göz ucuyla süzmeye başladı.

— Bir şey almaz bu…

— Sadece bakınmaya gelmiştir muhtemelen.

Kadın, yumuşak ve neredeyse çekingen bir sesle sordu:

“Gece elbiseleriniz var mı acaba?”

Satıcılar birbirlerine anlamlı bir bakış attılar.

Sonra biri, sert bir ses tonuyla cevap verdi:

— Böyle bir elbiseyi neden almak istersiniz ki? Biz burada şık ürünler satıyoruz.

Kadın başını eğdi, cevap vermedi.

Ama çıkıp gitmek yerine askılar arasında dolaşmaya başladı.

Ve sonunda kırmızı bir elbisenin önünde durdu.

Elbiseyi göğsüne bastırdı ve hafifçe gülümsedi.

— Bu mükemmel, dedi.

Satışçılar alaycı bakışlarını gizlemeden onu izledi.

Sonunda biri yaklaşıp sordu:

— Bu elbise beş bin pesodan fazla… ödeyebilecek misiniz?

Kadın, poşetinden eski bir zarf çıkardı.

Ve tezgâhın üstüne boşalttı.

Kırışmış, kirli banknotlar ve bozuk paralar…

Ama para tamamdı. Eksiksiz.

Satıcılar sustu.

— Elbise kimin için? diye sordu biri. Bu sefer sesi daha yumuşaktı.

Kadının gözleri parladı.

Ve şöyle dedi:

— Kızım için.

Bugün on sekiz yaşına girecekti.

Onu, artık anne olamayacağımı düşündüğüm bir yaşta doğurdum.

Doktorlar imkânsız demişti… ama Tanrı onu bana armağan etti.

İki ay önce kaybettim.

Ama ona bir söz vermiştim:

Doğum gününde en sevdiği elbiseyi alacaktım.

İşte bu elbise…

Gitmeden önce bana fotoğrafını göstermişti.

—

Bazen insanların içindeki sessiz yükleri bilmeden onları yargılarız.

Ve sadece dış görünüme bakarsak…

asıl önemli olanı gözden kaçırırız:

Artık verecek kimsesi kalmasa bile, bir kalbin hâlâ ne kadar sevgi sunabileceğini.

— Susana Rangel ✍️

Hayata dair

---

Mehmet Ali Arslan, Name Gazetesi Haber Blog

---

BİR DELİ’NİN MAL BEYANI

BİR DELİ’NİN MAL BEYANI... 

“1- Avşa adasında üç daire, dört üçgen, beş dikdörtgen 

2- Gökyüzünde bir bulut 

3- Bitlis’te beş minare 

4- Bir yazlık biri kışlık iki platonik sevgili 

5- Büro mobilyası ve çelik kapı üreten bir fabrikanın öğle üzeri yaslanıp sigara içilen beyaz duvarı 

6- Islıkla da çalınabilen dört anonim türkü 

7- Palandökende bir palan, iki döken 

8- Kastamonu’da üç kasto 

9- Üç fay hattı 

10- Bir çarşamba, iki perşembe, üç cuma 

11- Dünyada mekan 

12- Ahirette iman 

13- Denizde kum 

14- Uzayda yerçekimsizlik 

15- Bir çuval gazoz kapağı 

16- Bir kibrit kutusu sigara izmariti 

17- Onsekiz saç biti 

18- Biri İngilizce 6 adet küfür 

19- Yirmi tane boş naylon poşet 

20- Sevenlerin kalbinde kurulmuş bir taht 

21- Bir sürü saç sakal, kıl, tüy, yün 

22- Üç ayrı parkta üç ayrı belediyeye ait üç ayrı banka reklamlı bank 

23- Bir ayakkabı çekeceği 

24- Üç don lastiği 

25- İki büyük taş kütlesi 

26- Bir adet ağaç gölgesi 

27- Üç kuş kanadı sesi 

28- Bir sürü kedi köpek 

29- Bir marmara denizi 

30- Camına yaslanıp seyredilen iki piliç çevirmeci 

31- Her aksam karıştırılan dört çöp bidonu 

32- Çalıp çalıp kaçılan beş melodili apartman zili 

33- Nakit 15 lira 

34- Anne babadan kalma, yarısı yaşanmış bi ömür…"

(ALINTI)

---

Mehmet Ali Arslan, Name Gazetesi Haber Blog

---

Ardahan yaz Festival takvimi 2025

Ardahan genelinde her yıl geleneksel olarak düzenlenen kültür, sanat ve yayla festivallerinin 2025 yılı takvimi açıklandı. Göle'den Damal'a, Posof'tan Hanak'a kadar birçok ilçe ve beldede düzenlenecek yaz festivallerinin tarihleri netleşti.

---

Mehmet Ali Arslan, Name Gazetesi Haber Blog

---

Einstein, Princeton Üniversitesi’nden trene bindiği bir gün

Einstein, Princeton Üniversitesi’nden trene bindiği bir gün, bir bilet kontrol görevlisi vagona girip yolcuların biletlerini kontrol etmeye başladı.

Einstein’a geldiğinde, o hemen ceketinin ceplerinde biletini aramaya başladı ama bulamadı.

Sonra pantolonunun ceplerine baktı, küçük el çantasını karıştırdı ama yine sonuç yoktu.

En sonunda yanındaki koltuğa eğilip oraya bakmaya başladı…

Bunu gören kontrol görevlisi gülümseyerek dedi ki:

— Doktor Einstein, kim olduğunuzu biliyorum. Buradaki herkes sizi tanıyor. Bileti aldığınıza eminim. Hiç sorun değil.

Einstein başını sallayarak teşekkür etti. Görevli diğer yolcuların biletlerini kontrol etmeye devam etti.

Ancak bir sonraki vagona geçmek üzereyken, Einstein’ın hâlâ dizlerinin üstünde, koltuğun altına bakarak biletini aradığını fark etti.

Şaşkınlıkla geri dönüp ona şöyle dedi:

— Size söyledim ya, hepimiz kim olduğunuzu biliyoruz. Lütfen biletinizi boş verin, sorun değil!

Einstein kafasını kaldırdı, ona baktı ve şöyle cevap verdi:

— Teşekkür ederim, delikanlı. Ben de kim olduğumu biliyorum. Ama bilmediğim şey şu: Nereye gittiğim! O yüzden biletimi bulmam gerekiyor!

Bu kısa hikâye, sadece zekice bir espri değil, aynı zamanda hedefini unutan bir dâhinin sade ve dürüst yaklaşımını da gösteriyor.

---

Mehmet Ali Arslan, Name Gazetesi Haber Blog

---

Avustralya Ordusunu 2 Kez Mağlup Eden Düşman: Deve Kuşları

Avustralya Ordusunu 2 Kez Mağlup Eden Düşman: Deve Kuşlar

1932 yılında Avustralya'da gerçekleşen "The Great Emu War"u duydunuz mu? Duymadıysanız hazır olun, savaş sizi oldukça şaşırtacak. Çünkü teknolojik silahlarla kuşanan insanlara karşın, deve kuşları savaşıyor ve ordu 2 kez yeniliyor.

1929 yılında I.Dünya Savaşı bittikten sonra Avustralyalı askerler evlerine döndüler. Savaş bitmişken kaldıkları yerden çiftçiliğe devam etmek istediler. Fakat hükümet desteğini kesmişti ve Büyük Buhran döneminde buğday fiyatlarının düşmesi onları engellemişti. Üstelik engeller bunlarla da kalmadı, 1932 yılında yaklaşık 20.000 deve kuşu üreme sezonlarının bir parçası olarak bölgeye göç etti. Sulu arazide daha rahat yaşadıkları için bölgeye yerleşmeye başladılar. Bir de çiftçilerin ürünlerini aşırmaya başladıklarında sinirler iyice gerildi.

Dönemin Savunma Bakanı Lewis, deve kuşlarının gerçek bir problem olduğunu gördü. Makineli tüfeklerle ve bol sayıda mühimmatla deve kuşlarına savaş açtı. Kazanmanın oldukça kolay olduğu düşünülüyordu, sonuç olarak düşmanın silahı yoktu. Düşman "kuş beyinli"idi.

Devekuşları oldukça atik ve hızlı hayvanlardır. Çalılıkların arkasında kamufle olarak, savaş sırasında askerlerin nişan almasını oldukça zorlaştırdılar. Askerler ne kadar deneseler de, bu çevik hayvanları bir türlü vuramıyorlardı. Gazetelerde o dönem, deve kuşlarının kendi savaş stratejilerini geliştirdiklerinden bile bahsediliyordu.

Ordunun deve kuşlarını vurma başarısı onda birdi. 9,860 kurşunla yaklaşık 900-1000 deve kuşu vurulmuştu. Tarladaki bitkiler de tükenmek üzereydi. Ölmediler fakat huzursuzluk sebebiyle deve kuşları bölgeyi terk etmeye başladılar. Avustralya tarafında ise Büyük Deve Kuşu Savaşı kaybedilmişti. Daha sonra parlamentoda yapılan bir tartışmada bir milletvekili, kimsenin madalya alıp almayacağını sordu. Diğer bir milletvekili ise "Evet bir deve kuşu alacak" diye yanıtladı.

---

Mehmet Ali Arslan, Name Gazetesi Haber Blog

---